Bu yazı bir asetat kalemine övgüdür, belki de bir teşekkürdür hatta bir aşk mektubu bile olabilir, ama bir blog yazısı olması da muhtemeldir :D
Çocukluğumdan beri asetat kalemi olarak satılan kalem türünü, asetat üzerinde 1-2 kez kullanmış olmama rağmen, "Nasıl amacı dışında kullanabiliriz?" konulu bir yazı dizisi çıkarabilecek kadar çok başka işler için kullandığımı itiraf etmeliyim. Bu yazı da o kullanımlardan birisini anlatmak amacıyla yazılmıştır efendim :)
Evin diğer sakinleri tarafından çöp olarak görülen kutular, benim için çoğu zaman "Kesin bir işe yarar bu!" , "Bir şey yapılır ki bununla!" düşüncesiyle saklanmak istenmektedirler. Evin çöp eve dönüşmeme ihtimali olsa, evin bir odasını bu amaçla kutulara ayırmayı bile düşünmeliyiz aslında bence :) Ancak bu düşünce dış etmenler tarafından sık sık engellendiğinden dolayı, saklamayı başarabildiğim bir kaç minik kutu, aynı başta iddia ettiğim gibi zamanla bir işe yarar hale gelebiliyor :).
Yazımıza konu olan arkadaş da, aslında bir yüzük kutusuydu. Asetat kalemi ile buluşunca, kendisi hayatına #yedeklenskutusu olarak devam etme kararı aldı. Kendisinin siyah beyaz olmasını mı, minikliğini/sevimliliğini mi daha çok sevdiğime henüz karar verememiş olsam da... tabii ki de sadece arkadaşız sayın seyirciler :D
Not: Kusura bakma n'olur sevgili #ufacıktefecikiçidoluüstüdesenlikutucuk, asetat kalemini senden daha çok seviyorum :)
