Genelde bir şeyi almadan önce uzu(uuuuu...)n süre düşünen bir insanımdır. Öyle pat diye alamam. Bazen de vakit olmaz pat diye alıveririm. İşte o zaman da o aldığım şeye karşı bir sevgisizlik, bir soğukluk, bir aman ben seni niye aldım ki tavrı ; istemeden de olsa oluşur :) Sonra Annem de söylenir, "Aldın da kaç kere giydin?" gibi yada "Senin bir ayakkabın vardı nerede onlar hiç giymiyorsun?" tarzında imalarda bulunur :). Geçen sene yine bir zamansızlık, kararsızlık, acelecilik anında bir ayakkabı almış bulundum. Kendisini gönül rahatlığıyla sevip giyemedim ama. Ayakkabıya baktıkça gözüme bir şey hoş gelmiyordu, sanki ayakkabı bütünleşik değil miydi neydi? ( bütünleşik ayakkabı ne çocuğum, o ne evladım? derseniz vallahi açıklayamam :D )
Dün giysi dolabımı önce dağıtıp, sonra toplarken yine aklıma bu ayakkabı geldi. Ayakkabıya şöyle bir bakınca gözüme bağcıklarının battığını anladım, baştan beri onları sevmemişim meğer :) Ne yapabilirim diye biraz düşündükten sonra aklıma geçen gün G. ile birlikte gezerken , bileğime takarım diye alıp sonra bir kenara attığım deriler geldi. Derilerden iki tanesi de sanki bu anı beklemişlercesine ayakkabıyla birebir uyumlu çıktı, alırken böyle bir şey aklımın ucundan bile geçmemişti halbuki. Bende bağcıkları çıkarıp yerine bu derileri taktım ve.. sanki böyle sevdim ben kerataları :) Belki sizin de ilgi bekleyen ayakkabılarınız varsa fikir olur diye de paylaşayım dedim iyi yapmış mıyım :D
